Phnom Penh pósturinn

Dagskrá síðustu hátíðavikunnar í Phnom Penh birtist í The Phnom Penh Post daginn eftir að við komum úr hringsólinu um byggðir Kambódíu, ásamt símaviðtali við Anna Mattsson, tekið í rúgbrauðsrútunni meðan við brunuðum frá Siem Reap á sunnudegi áleiðis til Phom Penh. Hún sagði frá hátíðinni "Norðrið mætir Mekong" og ólíkum viðhorfum til ljóðsins. Það sem við erum að gera við ljóðið á vesturlöndum, allt frá upphafi modernismans, það er að segja skáldskapur sem ekki lagar sig að neinni hefðbundinni reglusemi, þykir almennt afar ófínt í Kambódíu. Þar vill maður halda í formið, þ.e. velja hverju sinni eitt af þeim 54 ljóðformum sem hafa varðveiðst og svo á helst að syngja, venjulegast er að leikari sé fegin til þess (mér skilst að kambódíanskir "leikarar" sérhæfðir annað hvort í tónlist eða dansi).

Ath: Myndtextinn í Phom Penh póstinum er ekki réttur, við Marianne erum þar með hóp menntskælinga í Battambang (sem tóku þátt í workshop i creativ writing) en ekki Siem Reap. Kennaraskólanemarir þar fengu þó einnig sinn skamt af workshop en þá voru það Hanna og Athena sem stjórnuðu.

Mánudaginn eftir lét PP pósturinn sér svo nægja að birta mynd af okkur Önnu, Mariönnu og mér - sem og kambódísku höfundunum frægu Ven Son og Pal Vannariak - í fólk í fréttum. Það var frá velheppnuðu föstudagskvöldi með upplestri á Reyum, með umræðum og ábætir þegar orðið var frjálst og ungskáldin tóku míkrafónin og fluttu ljóð sín. Sum sungu : ).

p.s. hlekkurinn á Phnom Pen póstinn á að virka en tekur dáldin tíma í að fletta sér upp.

kveðja frá KUALA LUMPUR

Ég er á flugvellinum í Kuala Lumpur þar sem kl. er að ganga sex síðdegis (einum tíma á undan Kambódískum tíma og 8 á  undan íslenskum) og kemst ekki lengra fyrr en um miðnætti, þá er eftir ca 12 flug til Stockhólms, síðan lestin til Gautaborgar síðdegis fimmtudag.

Í morgun kl. 8 yfirgáfum við (Hanna Hallgren, Jóanes Nielsen, Marianne Larsen og ég = 4 af 6 norrænum skáldum) Gullna Hliðið, þ.e. hótelið í Phnom Penh við 278 götu, sem líka er kölluð Gullna gatan, því flest við hana heitir gullna eitthvað. 

Ég á eftir að sakna þess að ganga út í þykku Kambódíönsku hlýjuna sem umlykur mann eins og mjúkur faðmur; svo notaleg og stundum sánaleg þegar komið er beint úr loftkældum vistarverum. Örugglega holl fyrir líkamann.

Ég á eftir að sakna tuk-tukanna sem þyrpast að manni í von um að vinna sér inn smá pening með túristakeyrslu þann daginn, og sumir hverjir fljótir til að kalla á mann með nafni. Tuk-Tuk (yfirbyggðir mótórhjólavagnar) eru nýir á nálinni í Phnom Penh, innfluttir frá Tailandi skilst mér, nokkuð sem ekki sást þegar Anna bjó hér (2001- 2004). Það var öðruvísi borg sem hún kom til, engin götuljós, engar malbikaðar götur, og þá voru kýr í miðbænum, og hún vaknaði hvern morgunn við hanagal (!). 

Strætóar þekkjast ekki í Phon Penh en skellinöðrur og mótórhjól eru enn hin vinælustu farartæki. Cyklos hinsvegar á undanhaldi (reiðhjólaleiguvagnar), oftast sá ég þreytta eldri menn á sínum Cyklos, enda sagði Tararith sig dreyma um ap stofna Cyklósafn. Tararith er framkvændastjóri samtakanna sem stóð að hinni þriggja vikna ljóða og bókmenntahátíð sem við tókum þátt í og sem lauk með á laugardaginn með norrænni og kambódíanskri dagskrá frá kl. 07 að morgni til 05.  Öll síðasta vikan var ævintýri líkust og ekki hefði ég viljað missa af því að kynnast börnum og kennurum á þeim tveim stöðum sem við Marianne héldum workshopsi creative writing fyrir krakka sem áður höfðust við og unnu á hinum heilsuspillandi ruslahaugum, við að safna dóti til að selja, börn sem bjargast hafa þaðan og geta nú gengið í skóla. 

Kannski text mér að líma nokkrar ferðasögumyndir þegar ég kem heim : )

Pottþétt á eftir að sakna hans mister Phary með hendur sem sjá; nuddarans míns á the Seeing Hands í götu 288, nr 48. Þar eru allir nuddararnir blindir eða sjónskertir og menntaðir í japönsku Shi Atsu Treatment. Lúxus að geta leyft sér að taka tveggjatíma meðferð fyrir 2x6 dollara. Seeing Hands var eina nuddstofan sem Anna treysti, annars veit maður aldrei hvað maður er að styðja sem viðskiptavinur, sagði hún, hvað kann að leynast bak við pottþétta forstofuna. 

Ég á eftir að sakna fallegu handahreyfinganna sem einkennir Apsaradansinn og aðra hefðbundna kambódianska dansa. Síðasta daginn í Phon Penh heimsóttum við Jóanes og Marianne einn dansskólann: AAA  Apsara Art Association 

Það valdi ég framyfir að heimsækja pyntingaklefana í hinu alræmda S 21 fangelsi Pol Pots sem fáir komust lifandi frá og þar sem nú er Toul Sleng Museum með myndum af hinum látnu fórnarlömbum. 

Að hlusta á stofnanda skólans AAA, hina fyrrverandi konunglegu dansmey Vong Metry, segja frá hvernig hún bjargaði sér gegnum árin óttalegu á áttundua áratugnum þegar Pnom Penh var tæmd Apsaradansinn bannaður eins og önnur menning (1975 - 1979) og hún eins og aðrir rekin út á hrísgrjónaakrana til að þræla, maturinn afar takmarkaður ... hvernig þá var kostur að þykjast ekkert vita um menningu og listir o.s.frv. það reyndist fyllilega nógu dramatískt fyrir mínar taugar að hlusta á hennar orð. Nú er hún 56, undurfægur og vinnur annarsvegar að því að bjarga dansinum frá gleymsku og hinsvegar að því að bjarga börnum fátækra foreldra og foreldralausum frá götulífi eða því sem er verra. Um 80 börn allt frá 4 ára aldri eru í dans og tónlistarnámi í AAA og þaraf búa 25 í skólahúsinu.

Og svo á ég eftir að sakna krakkanna frá ruslahaugunum, sem tóku þátt í tímunum okkar og voru svo hugrökk, frumleg og fín skrifandi sögur ljóð og drauma.

kveðja frá Siem Reap

Ég er loks farin að átta mig á að húsin hér eru hús thótt ekki séu endilega veggir. Í borgunum eru húsin yfirleitt veggjuð og stundum steinsteypt, en um leið og komið er út fyrir borgirnar er thad svefnloftið sem stendur eins og á stólpum, jarðhaeðin er opin dagsstofa, matsalur, eldhús, staður fyrir ýmis storf fjolskyldunnar og thar er rúm afans og|eda ommunnar í theim húsum sem ég hef komið í. Thokin oft úr pálmabl0ðum ef ekki grasstráum eða thá bárujárni eins og veggirnir víða í úthverfum í bland vid bambus og einhveskonar pappaspjold. Hreysin á thví sem eftir er af hinu fljótandi thorpi á ánni og í ósnum við vatnið Tonlé Sap, bera vitni um hugarflug og ótrúlega aðlogunarhaefni thessa flólks, en thad er saga útaf fyrir sig ...


Í dag er fjórði upplestur norraena hópsins thessa viku (auk workshops) og sá thridji sem ég tek persónulega thátt í. Eða hvað! Nú virðist komið babb í bátinn, segir Anna við naestu tolvu hér á internetkaffinu. Framkvaemdastjóri menningarthorpsins thar sem vid áttum að koma fram ásamt kambódíonskm skáldum hringir á síðustu stundu og segir viðgerð í gangi einmitt á sviðinu sem okkur var aetlað! Hvort vid getum eki bara komin einhvern annan dag. Ha ha!! Og thad sem er búið ad undirbúa einmitt fyrir thennan lestur, ný variant af thýdingum, songvari komin frá Phom Penh ... og búin ad aefa hrísgrjónaekrulag við ljóð mitt Hljóðfaeri Vinda (um Baby Bandoneon) og undirbúa ljóðasonginn fyrir kambódíonsku skáldin.

En hvað svo sem gerist í dag, thá geymi ég minninguna um frábaera tíma á fimmtudaginn thegar Marianna, Jóanes og ég lásum á Kennaraháskólanum, hér í Siem Reap, fyrir um 150 nemendur frá upphafi og them fjolgadi bara thegar á leið, enda lásu (og sungu) allnokkrir nemendur í lokin og dagskráin endaði á tólistarverki sem leikið var á eitt einasta pálmablad.

Vid sátum á sviðinu - undir myndum af kónginum og foreldrum hans - allan tíman ásamt allnokkrum kambódíonskum skáldum, thar af tveir ungir og brosmildir munkar, nema skáldið í hjólastólnum komst aldrei thangad og las úr sínum stól á gólfinu. Anna var með, hún kynnti mig á sinni reiprennandi khmer og thýddi mína persónulegu kynningu og svor við spurningum. Ég las um tangó, fyrsta ljóðið í bókini Ég halla mér að thér og flýg eitt numer í senn sem Ak Haing las svo á khmer. Kennaranemarnir virtust vel kunna ad meta thad og skellihlógu thegar ég stalst til að míma smá undir thýðingunni. Ak Haing tók thví vel og í samleiknum varð ég trúður á hvítum kjól.

Í gaer var farið í skoðunarferð um Ankor Wat og á morgun liggur leidin aftur til Phom Penh og beint í stíft prógram alla vikuna, workshops og upplestar til skiptis. Thá fáum vid Marianna og ég strax frá mánudagsmorgni, ad kynnast krokkum sem er verid ad bjarga frá tvi ad lifa á ruslahaugunum.

Það er á vegum PSE Steung Meanchey og fleiri hjálparstofnanna.

Sjá dagskrá vikunnar HÉR

Með kveðju frá Battambang i Kambodiu

Í ár dansa ég ekki tangó í Tylösand miðsumardagana eins og undanfarin ár, því ég er með á þriggja vikna ljóða og bókmenntadögum í Phnom Penh, Battambang og Siem Reap.

Það er mikið ævintýri að bruna um á rúgbrauði í Kambódíu með vinkonum, öðrum skáldum, þ.e.a.s. Önnu Mattsson, Marianne, Hönnu, Aþenu og Jóanes frá Færeyjum sem kann Tímann og vatnið utanað, enda sjómaður á Patreksfirði á árum áður. Við lesum upp hér og þar og höldum workshops í creativ vriting fyrir börn. Stundum skiptir hópurinn sér, eins og í gærmorgunn hér í Battambang þegar sum okkar lásu upp og tóku þátt í umræðum á kennaraháskólanum en við Marianne byrjuðum daginn með áhugasömum littlum hóp í menntaskóla hér í bæ.

Flest kambódiönsk skáld syngja ljóðin sín eða kveða ... það eru til 63 slík lög og efnið ræður hvað lög má velja á milli, allt eftir því hvort um sorgarljóð, gleðiljóð eða lýsingu (t.d. landslagslýsingu) er að ræða. Á khmer málinu er ort samkvæmt hefðbundnum háttum, annað þekkist ekki, eða er litið á sem mistök. Í besta falli sem "sögu" þegar við útlendingar komum með okkar prósaljóð og frjálslegu form. Kambódíönsk ljóðskáld hafa 54 hætti að velja milli.

Í dag lásum við upp í cirkustjaldi, listaskóla fyrir 400 börn hjá frönsku samtökunum Phare Ponleu Selpak, (= Ljós listarinnar). Norrænir höfundar og Kambódíanskir skiptust á að lesa og þess á milli skemmtu cirkusskólabörnin og tónlistarskólabörnin.

Það var á Mánudaginn var sem við komum til Battambang eða Batt Dombong sem þýðir glatað prik. Og síðan hefur verið dekrað við okkur því aðstandendur hátíðarinnar hafa séð um að sýna okkur hvern kókoshnetubúgarðinn eftir annan. Skyndilega er maður komin í kókoshnetupartý á einu hlaðinu með bæði Buddha og nokkrar hænur og kýr bakvið fjölskylduna. Við drekkum safann beint úr nýhöggnum kókoshnetum og borðum jackfrut og annað lostæti. Engin takmörk virðast fyrir hvað fólk hér getur búið til af kókosréttum. Í gær fengum við t.d. sælgætisrétt í desert sem ég held hafi verið búinn til úr þremur tegundum af k.hnetum; gufusoðinn og borinn fram í bananapálmablöðum. Það var í hádegisboði heima hjá kambódíönskum rithöfundi og fjölskyldu hans.

Fyrsta kvöldið stigum við út úr rúgbrauðinu á leið úr kókosveislunni og brugðum okkur í skondið ferðalag í sólarlaginu, á farartæki sem kallað er lorry, það er einskonar sleði sem gengur fyrir eigin mótor og rúllast eftir til þess gerðum járnbrautarteinum. Þannig komumst við í heimsókn í enn eitt sveitaþorpið með veitingahús við sporin.

Í morgun, var farið með okkur í kynnisferð til Wat Eik, sem er fræg pagpda hér í nágrenninu eða á Eik Phom. Lítil drengur kom til okkar strax og við stigum út úr brauðinu, á að giska 10 - 12 ára. Það tók mig smátíma að átta mig á að hann var í vinnunni, ekki betlaravinnu, heldur seldi hann reykelsi þeim sem vildu og heimsóttu Bænahús Buddha. Hann tók auk þess fimlega að sér leiðsögumannshlutverk sem byrjaði á að benda á táknrænu myndirnar segja sögur þeim tilheyrandi. Ein var þó um hann sjálfan og Anna sem talar Khmer efaðist ekki um að hann segði satt þegar hann lýsti hvernig hann varð foreldralaus og lennti í að hætta í skóla - þegar pabbi hans dó - til að sjá fyrir sér og þrem yngri systkinum sínum. Mamman horfin til Phnom Penh í atvinnuleit. En við efuðumst um var að hann væri fjórtán ára eins og hann sagði, svo lítill vexti! Hann hét Kun og kom okkur á óvart þegar hann sagðist vilja að ég yrði mamma sín. Ég sem tala ekki einu sinni khmer!

Kun hafði heyrt talað um franska listaskólann og cirkusinn þeirra. Hann ljómaði þegar Anna nefndi Phare Ponleu Selpak. Það er bara svo langt í burtu, sagði hann.

Hér er klukkan að ganga miðnætti, 7 tímum meira en á Íslandi og háttatími er um kl. tíu. Í fyrramálið vekur haninn mig örugglega kl. 5 hann byrjar að gala þá þér í bæ.

Eftir morgunmat verður haldið til Siem Riep, um fjögurra tíma rúgbrauðsferð og næstu daga munu skiptast á upplestrar workshops og sightseeing, með heilum dag í Ankor Wat. Á sunnudag er áætlunin til baka til Phon Penh.

Vorheimsókn á Jubileumklinikken

Nú er hálft ár síðan þú varst hér seinast og þrjú ár síðan þú komst hingað í allra fyrsta sinn, sagði doktor Nyman i dag.
- Hm bara þrjú ár?
- Já, síðan þú komst hingað á Jubileumsklinikken, þá varstu búin að vera á Háls nef og eyrnardeildinni hér hinum megin við götuna, en við skulum bara sjá, jú 2. mars 2006 komstu til mín í fyrsta sinn.
- Já svo það tók þenna tíma, 14 dagar hér og 14 dagar þar, alltaf tvær vikur í bið. En það var í desember 2005 sem ég fór til heimilislæknissins sem vildi láta mig bíða í 3 mánuði með að fara til sérfræðings og ég svona heppin að eiga vinkonu sem líka var heimilislæknir og vissi betur svo ég heimtaði háls nef og eyrnarsérfræðing ...
Sólskinsdagurinn í janúar fyrir þrem árum birtist mér enn einu sinni, dagurinn þegar ég fékk fyrstu tilkynninguna um krabbamein. Tilkynning sem var lengi að síast inn í mig, eitt augnablikið var hún hugsanlegur dauðadómur, næsta augnablik bara eitthvað nokkurnvegin góðkynja, sem kannski væri óþarfi að rjúka í harkalega hefðbundna meðferð útaf.
- Og hvernig hefur þér svo liðið síðan seinast?
- Vel. Minnir mig. Við ískrum smá af hlátri bæði og ég útskýri að ég sé svo gleymin að ég gleymi fljótt þeim stundum sem mér líður ekki vel, og akkúrat núna líður mér rjómavel og er ánægð með sjálfa mig eftir fimm daga tangóhátíð í Málmey (7.-13. apríl). Soldið meira kvefsækinn en venjulega þennan vetur í vetur, hef fengið inflúensu og háan hita eins og annað fólk barasta. Hálsilska hefur komið og farið, einatt sýnt sig að vera upphaf að hálsbólgu sem svo líður hjá.
- Ég verð að biðja þig að taka taka af þér sæta sjalið ... Þetta lítur vel út.
Doktor Nyman horfir og þuklar, þuklar og spyr.
- Hvernig gegnur að borða? Er bragðið alveg komið aftur og hvað með munnþurkinn ...
Er eitthvað af aukaverkunum sem hindra þig núorðið eða klarar du alla aktiviteter?
Bragðið er í fínu lagi og við munnþurrki nota ég töflur til að geta talað og dansað án þess að varirnar klístist fastar og tungan ... jú eitt sem ég ræð ekki við núna þetta misserið: ég borða helst ekki meðal fólks. En það er ekki útaf sárum hálsi, heldur útaf tönnunum, brú sem brást.
Doktor Nyman hlustar af hluttekningu sem ég get ekki annað en dáðst að . – Meinarðu að þú farir þá ekki út að borða?
Mnjaa, neee og bít helst ekki í neitt meðal fólks, þori ekki að borða brauð, bara voða mjúkan mat, nema ég sé í námunda við spítalann, búin að brjóta fleiri bráðabirgðabrýr. En þetta stendur allt til bóta, ég er í góðum höndum hérna hjá prófessorunum á tannlæknaháskólanum, á tíma á morgunn á einni deildinni og hjá frú Fagrafjalli í maj ...
- Ja ja, då så ...
Fyrst á leiðinni heim rann upp fyrir mér hversu gleyminn ég er. Svo seint sem i fyrradag rann það upp fyrir mér að ég þori ekki svo mikið sem reyna að kyssa. Það þarf munnvatn í almennilega kossa, ég man ekki betur. Hvort ég hef ekki hitt rétta kossafélagann og nota þessa aukaverkun sem afsökun, eða hvort um raunverulega hindrun er að ræða fæ ég engin svör við hjá sjálfri mér. Hversvegna álpaðist ég ekki til að nefna þetta við dr. Nymann!!! Og hvers vegna hef ég ekki heyrt aðrar manneskjur sem hafa fengið góðan geislaskammt á hálssvæðið, lýsa vandamálinu. Munnurinn sem er til svo margs vís, í tjáningu og nautn.

Trúlega feimnismál. Ef einhver með reynslu af radioþerapíu á þessu viðkvæma svæði lítur hér við yrði ég þakklát fyrir komment.

Ég sagði dr. Nyman frá fyrirhugaðri skáldaferð til Kambódíu í júní, og frá bókinni minni á sænsku. En hvers vegna gaf ég honum ekki eintak?

Það fyrsta sem ég geri þegar ég kem heim er að árita eintak til hans: "en liten bok som om dansen som räddade mitt liv, till läkaren som räddade mitt liv så strålande bra" (lítil bók um dansinn sem bjargaði lífi mínu, til læknisins sem bjargaði lífi mínu svo geislandi vel). Tek hana med næst þegar ég á leið hjá ... þ.e. strax á morgun.

Fór í leikhús og sá ekki sýninguna sem ég fór á

Tvær frumsýningar og milonga við fiskihöfnina.
Þvílík lúxushelgi, eftir látlaust kvef og hálsbólgu alla vikuna!

Ég skellti mér í bæinn á föstudaginn, með frumsýningarmiðann uppá vasann, á verk eftir Joan Didion í sænskum búningi: Ett år av magisk tänkande, með Agneta Ekmanner. Eintal um eigin viðbrögð við því að verða ekkja fyrirvaralaust og eiga veika einkadóttur. Ár af göldróttri sorgarvinnu, með stjörnu frá Stokhólmi á á Stadsteatern. Agneta er þekktur perfeksjónisti.

Lipurt, fínt, perfekt, hugsaði ég þegar mér tókst að teygja hálsinn þannig að ég bæði sæi og heyrði leikkonuna framhjá höfði sem var einkar óheppilega staðsett í röðinni fyrir framan mig.

Og ca tíu mínútur inn í verkinu kom loks verulega löng og ótrúlega mögnuð kúnstpása. Fannst mér. Svo komu fleiri, og eitthvað var að. Afsakið ég verð að taka mér hlé hér, sagði leikkonan og var ekki að leika. Hún var studd út af sviðinu og listrænn stjórnandi leikhússins birtist skömmu seinna og bað fólk að spjalla saman. Leikkonunni var óglatt og beðið var eftir hvort myndi treysta sér til að halda áfram.

Dramatískt atriði og það réttt oní lýsingu á dauðsfalli og áfalli sem eintalið hefst með.

Man ekki eftir álíka dramatískri bið í leikhúsi síðan fangarnir frá Kumla komu til að sýna Beðið eftir Godo, einmitt á þessu sama sviði. Enginn kom þá á sviðið lengi vel. Loks kom leikstjórinn upp á sviðið og sagði leikarana hafa flúið.
Hann hélt þá eintal samið á staðnum um samvinnuna og ferðalagið. Skrifaði seinna bók um það og flóttann líka og setti upp verk Bekkets í öðru fangelsi.

En Agnenta Ekmanner flúði ekki, hún stóð aftur á sviðinu ca stundarfjórðungi síðar og bakkaði smá í textanum. Ég saknaði fyrstu kúnstpásunnar. Og fékk sjálf hóstakast. Var að hugsa um að flýja en var króuð inn í miðri sætaröð. Hætti að teygja mig til að sjá. Slappaði af og sofnaði, milli þess sem ég var að kafna við að kæfa hóstann. Ég sem sagt hvorki fór né var.

Þegar ég las gagnrýnina í gautaborgarpóstinum (gp.se) í dag fékk ég staðfestingu á því að leikkonan var dramatískari en textinn.

*

Laugardagurinn reyndist sólskinsdagur sem endaði á praktiku og milongu niður við Fiskihöfnina við Gautelfur. Daniel Carlsson íslandfari var í heimsókn og kvaðst ánægður með Ísland á Vetrarhátíð. Og hann sá hana systur mína. (Gleymdi að spyrja hvort hann sá eitthvað af landinu utan þjóðleikhússkjallarans:)).

I dag er líka sólskinsdagur og ég er á leið í Óperuna á eftir, að sjá tvo nýa balletta, sem voru frumsýndir í gær. Herzschmerz eftir norska danshöfundinn Jo Stømgren, og Black Biist eftir begíska Wim Vandekeybus. Báðir samdir fyrir dansflokk Gautaborgaróperunnar.

Gleðilegt ár 2009 óska ég þér sem lítur hér við ...

Hef engan annál tilbúinn, nýjársdagur nærri liðinn og ég rétt bara náði að gá til veðurs áður en myrkrið skall á og tunglið byrjaði að skælbrosa fallega staðsett á kvöldhimninum.

Minnst hundrað hápunkta frá árinu sem leið gæti pottþétt fundið, svo skemmtilega viðburðaríkt var árið 2008 svona prívat og persónulega. Árið sem byrjaði á nýjársmilongu á Frederiksberg í Kaupmannahöfn, eftir heimsókn hjá Lárusi bróður og Særúnu í árslok og síðan sumarhúsaferð til Rösnæs, með Marianne Larsen og Allan í janúarkulda og snjó. Sváfum þar meðan eldurinn dó út ...

Margt hef ég þegar bloggað um á þessum síðum, þótt ég hafi ekki skráð hvert tangóball. Mér telst ég hafi tekið þátt í a.m.k. fimm tangóhátíðum og tveim maraþonhelgum á árinu, í Svíþjóð, Danmörku og Íslandi, m.a. hið fyrsta og sögulega maraþon í Iðnó, á vetrarhátíð í Reykjavík eftir mikið fárviðri og tilheyrandi sólarhringsbið á Kastrup.

Tveggja hefðbundnu ekki-tangó-hátíða sem Gautaborgin býður uppá, naut ég í botn: 10 daga kvikmyndahátíðar í janúarlok sem ég skrifaði um fyrir Mbl. og Dans-og leiklistarhátíðinnar seint í ágúst, sem er aðeins haldin annað hvert ár. Þegar að bókastefnunni kom var ég hinsvegar með hugann við annað, orðin skólabarn og skoppaði með bakpoka í septembersólinni upp tröppurnar frá Korsvägen upp í Humanisten og Språkskraparen svonefnda - Málkljúfinn - , 3 - 4 morgna í viku, alltaf með spænsku orðabókina í skólatöskunni. Hún er svo þung að ég ætla að taka mér smá hlé í því námi ...

Að koma til Madrid í fyrsta sinn, í mars síðastliðnum, og búa við Sólskinshliðið Puerta del Sol var ævintýri í sérflokki. Tangóhátíðin í Málmey brást ekki - um hana hef ég bloggað - og á tangóhátíðinni í Kaupmannahöfn náði ég í skottið á efni sem ég er raun enn að vinna úr fyrir Danstidningen í Stokhólmi; framhaldsviðtal við Pablo Inza, sem er ógn vinsæll kennari núna og kennir mest með Eugeniu Parilla um þessar mundir! Í Buenos Aires kom hann á laggirnar festival Cambalache 2004, sem var haldin í fimmta sinn núna í desember, þar sem sýnd voru í allt 24 tangótengd-listdans og dansleikhúsverk, þ.a.m. hans eigin verk LIVING. Líklega eina hátíðin sinnar tegundar í heiminum.

Í apríl hef ég líklega verið talsvert heima hjá mér : ) og í endurhæfingu hjá raddþjálfara á Shalgrenska allan þann mánuð.

Margir sólskinsdagar og grillveilskur, í Kaupmannahöfn í maí, og síðan á rithöfnundanámskeiði á Biskups Arnö, í mánuði sem endaði á stórafmælisdeginum mínum þann 29. þegar ég var svo lánsöm að fá að dansa afmælisvalsinn við alla sem vildu á Oceanen. Tvær helgar í röð hélt ég svo upp á afmælið mitt inni og úti með minisamkomum í sólskinsveðri, þegar ég fékk heimsóknir frá Kaupmannahöfn og Stockhólmi.

Tangocamp var enn eitt ævintýrið, ég naut þess að búa á farfuglaheimili, þar sem tangófólkið lagði undir sig rúmlega eitt heilt hús ... rölta á milli, rölta í hlýjunni á ströndinni og dansa. Klæðast fjólubláu og vera tant Grädelin, ein af þrem systrunum í sögu eftir Elsa Beskow, og dansa við systurnar tant Grön og tant Brun, með hundinn Prick á Miðsumarnæturballinu var þægilega skemmtilegt. Sjá ljóðræna myndaseríu Mikaels frá Tangocamp HÉR (sjá undir "nye")

Svo var það Ísland. Dansdagar með Stellu systur í bænum; dvölin í Listamannahúsinu í Hveragerði, með göngutúrum og heimsóknum - já og heimsins hlægilegustu kráarferð með Elísabetu þegar við lentum óvart í einkaþotuboði og horfðum á einkaþotubíó með kaffinu á Kaffi Kidda Rót ... Ég meikaði fyrsta opinbera upplesturinn minn eftir geislameðferðina, sem lauk fyrir tveimur og hálfu ári og virðist í dag einsog fjarlæg reynsla. Skólasystrahittingur, frænkufundir og systrafundir, norðurferð með Boggu systur og dagur með Lóló systur í nærri 30 stiga hita.

Mér finnst hafa verið stöðugt sólskin frá mars til október ca! Þannig eru stundirnar sem ég man. A.m.k. fram í að fréttirnar af bankaóláninu heima reyndust óumflýjanleg alvara og komu auk þess Íslandi í heimsfréttirnar um hríð; dapurlegar Íslandssögur blöstu við hvort sem maður opnaði Gautaborgar-Metro, eða El País.
Og þegar verið var að rífa "skakka húsið" við hliðina á húsinu sem ég bý í, þá var engin sól. Nú er verið að byggja 5 hæða hús við húsgaflinn minn með tilheyrandi drunum og höggum sem munu víst endast næstu tvö árin.

*

Tango 59 gráður, í Stokhólmi tók við mér fljótlega eftir að ég kom frá Íslandi í byrjun ágúst og reyndist hin ljúfasta. Tók tvo extra daga í höfuðborginni og náði að vera með Stínu og hitta Birgittu Holm. Síðan heimsókn á Tangóhátíðina í Reykjavík í ágústlok ... og til Elísabetar og Guðrúnar við sjóinn. Lenti á svipuðum tíma og Silfurdrengirnir sem komu heim frá Japan. Hmm ég sé að ég hef verið soldið á ferðalagi það ár ... þar til ég byrjaði í skólanum ætlaði ég að segja, en ég var raunar á flakki í upplestrarferð um Vestur-Svíþjóð í nóvember sælla minninga. Og það með sænskum stórskáldum.

Það hlýtur að vera þess vegna sem mér er boðið til Kambódíu í júní næstkomandi, ásamt nokkrum norrænum stórskáldum : )

Svo nú er bara að vanda sig við nýbyrjaða árið, passa að styggja það ekki!