Kvikmyndahátíð verðlaunamyndir og Cracks

Norrænu kvikmyndaverðlaunin

Í gær sunnudaginn 7. febrúar dreif ég mig á dönsku verðlaunamyndina R, eftir Tobias Lindholm og Michael Noer, sem dómnefndin úrskurðaði bestu norrænu myndina af átta tilnefndum. Áhorfendur völdu hinsvegar Engelen av Margareta Olin. Og debutverðlaunin "Startsladden" fékk My Sandström fyrir myndina Nudisten, bráðskemmtileg stuttmynd um vonsvikna og úrilla unga konu sem neitar að klæða sig, finnst hún ekki vera hún sjálf í fötum og aðrir reyna að sannfæra hana um að fólk sjái hana ekki sem persónu þegar hún gengur um nakin, sjái bara nektina ... hún einangrast og gengur um ekrurnar í gúmístígvélum einum saman.

Myndin hans Dags Kára, The Good Heart slapp þó ekki verðlaunalaus frá hátíðinni: því hún færði Rasmus Vidbæck verðlaunin Kodak nordic vision award fyrir bestu myndatökuna.

Danska myndir R er ekkert mjúkmeti. Lögmálin innan fangelsisveggjanna viðast óhagganleg og geta leitt hvern sem er í opin dauðan, þegar "rétt breytni" er ekki til nema frá einum sjónarhóli. Það er ekkert sem fegrar myndina af fanglesisdvölinni í Horsens, ekkert fyrir augað nema þá tattóveringarnar á vöðvafjöllunum. Hins vegar fékk ég aldrei á tilfinninguna að það væri verið að skemmta mér með átökunum, allt var bláköld alvara og engin húmor sem mildaði áhrifin. En vildi myndin mér eitthvað eða var þetta bara öðruvísi hrollvekja?

"Mannfræðileg stúdía", stendur í kynningunni og "filmens hårda osentimentalitet närmar sig smärtgränsen og betonar rigiditeten i fängelsesystemet" sagði dómnefndin.

Höfundarnir Michael Noer (f. 1978) og Tobias Lindholm (f. 1977) eru báðir menntaðir í danska kvikmyndaskólanum og hafa áður vakið athygli fyrir heimildamyndir, en R er fyrsta leikna myndin í fullri lengd.

Cracks

Til að fá smá jafnvægi í kvöldið og kaldranaleg áhrifin eftir karlasamfélag fangelsisins, skellti ég mér á Cracks, mynd sem gerist á heimavistarskóla fyrir stúlkur á fjórða áratug síðustu aldar. Myndin er eftir hina bresku Jordan Scott, byggð á skáldsögu eftir Sheila Kohler sem kannar einangrað samfélag stúlknanna. Líkt og í R þegar ný manneskja bætist í hópinn, breytir hún dæminu með tilveru sinni og það á dramatískan hátt. Við fáum engan happy end eða feel good sögu. Hinsvegar er fullt af fegurð í Cracks; fjallafegurð og grænir skógar eru mun mildari fyrir augað og hugmyndaflugið en fangelsisveggirnir í R. Stöðuvatnið fær líka flott hlutverk hjá Frú Scott, en sögsviðið hafa handritshöfundar flutt frá Suður Afríku til Írlands.

Jordan Scott er fædd 1978, leikkona, ljósmyndari og kvikmyndagerðarkona. Hún hefur unnið við gerð auglýsingamynda og Cracks er fyrsta bíómyndin hennar, frumsýnd í september 2009 á Toronto Film Festival.

Valdís Óskarsdóttir á Kvikmyndahátíðinni

Þegar mynd Valdísar Óskarsdóttir, Sveitabrúðkaup, hlaut tvenn verðlaun (!) í Riga í Lettlandi síðastliðið haust, sem besta norræna myndin - þ.e. ekki aðeins samkvæmt dómnefnd heldur hlaut hún einnig áhorfendaverðlaunin - þá komst Valdís ekki til að taka á móti verðlaununum.
Í gær, nærri hálfu ári síðar fann Sonora Broka, stjórnandi kvikmyndahátíðarinnar í Riga, loks Valdísi og gat afhennt verðlaunin. Það gerðist á Norræna kvikmyndamarkaðinum þar sem Íslendingar kynntu myndir sínar, m.a. Valdís ásamt Davíð Óskari Ólafssyni að kynna myndina Kóngavegur, sem verður frumsýnd á Íslandi um páskana.

Sonora Broka og Valdís Óskarsdóttir

Kvikmyndahátíð eða dans ?

Tók fjögurra tíma tangórispu í gær, langþráðhreyfing, því mig verkjaði í líkamann af kyrrsetu í bíó. Það gerist eftir ákveðinn skammt eða ef ég sé lítið spennandi mynd ... Var að hugsa um að lokka Sally Potter með á milongu á Oceanen í gærkvöldi því ég sá á gestalista kvikmyndahátíðarinnar að hún á að hafa lent hér einmitt í gær. Tangóáhugafólk kannast væntanlega við myndina hennar Tango Lesson (frá 1997) þar sem hún lýsir eigin námi og dansar við Pablo Veron. Ekkitangóarar muna kanski betur eftir myndinni hennar sem hún gerði útfrá samnefndri bók eftir Virginia Woolf fyrir tuttu árum eða kannski OrlandoThe man who cried frá 2001.

En, nei ég lagði ekki í það, enda ekki að fara beint á milonguna sjálf (heldur í tíma) og svo áttaði ég mig á að stór hluti þeirra sem mæta byrjuðu ekki í tangó fyrr en á þessari öld og hafa kannski hvorki séð Sally Potters Tango Lesson, né Sauras Tango, sem kom á svipuðum tíma.

Hef þó verið nokkuð heppin með mitt myndaval á hátíðinni þegar á heildina er litið, séð mest Afrískar myndir, með smá viðkomu í Þýskalandi, Íslandi, Svíþjóð og USA. Meira um það síðar ...

Sá nýjustu myndina hennar Frú Potter í gær Rage, fer og hlusta á hana í dag á "masterclass".

Og svo kemur Valdís líka í dag, Valdís Óskars!!

Kvikmyndahátíð V. Günter Wallraff og Dagur Kári

​

Svartur með hléum

Gærdaginn byrjaði ég í tjaldi með Günter Wallraff.
Hann hélt þar (í samkomutjaldi kvikmyndahátíðarinnar) "masterclass" og var spurður um hvernig honum líði þegar "Wallraffar" þ.e.a. segja notar þá rannsóknaraðferð sem hann er löngu þekktur fyrir: dulbýr sig til að reyna á eigin skinni hvernig viðmót hann fær, að þessu sinni sem flóttamaður frá Sómalíu. Günter sem er rithöfundur og blaðamaður (kallar sig helst "reporter") og lætur sér stundum nægja að breyta um nafn titil, varð kannski hvað frægastur þegar hann gerðist tyrkneskur gestaverkamaður, til að skrifa um hvernig tyrkneskt vinnuafl var meðhöndlað í Þýskalandi.

Myndin Black on White er heimild um hvernig hann enn á ný kannar kynþáttafordóma í Þýskalandi. Falinn myndavél festir augnablikin og þar er Walraff afrískur í útliti, svartsminkaður og með sannfærandi hárkollu.

Í rúmt ár stóðu tökur yfir og Wallraff var svartur með hléum. En hann sagðist ekki hafa farið svo glatt útúr hlutverkinu í þessum hléum, það viðmót sem hann varð fyrir sem svartur gat hann ekki þvegið af sér, tók t.d. á sig sveig til að forðast óþægileg atvik á götum úti, atvik sem hann gat séð fyrir útfrá sjónarhóli svarta mannsins. Hann flúði sumsé yfir á hinn kantinn áður en hann vissi af, þótt hvítur væri.

Etv. mætti halda að kynþáttafordómar og andúð á aðkomufólki væru ekki stórt vandamál meðal "upplýstra" evrópubúa í dag, en Günter Wallraff fullyrðir að þótt þeir hafi minnkað mikið á seinustu 20 árum þá sé slíkt hugarfar einkennanndi fyrir um þriðjung þýsku þjóðarinnar. Í Vesturþýskalandi einkum hjá eldra fólki og meira eða minna dulið.
Kveikjan að Black on White var flóttamaður sem hann kynnist persónulega og skaut skjólshúsi yfir, ásamt vitundinni um innflytjendur frá Afríku sem ekki voguðu sér að segja frá þegar þeim þótti trampað á sér. Fólk sem hann hefur kynnst gegnum fjölmiðlaheiminn.
Eftir að hafa kvikmyndað atvik þar sem hann kom upp um fordóma fólks, bað hann um leyfi til að nota og sýna það heiminum og fólk skrifaði undir.
- það er svo auðvelt með nútíma tækni að misnota möguleika og mikilvægt að bera virðingu fyrir rétti fólks, sagði herra Wallraff m.a. í rúmlega klukkutíma löngu spjalli.

Günter Wallraff er umdeildur fyrir aðferðir sínar, hefur til dæmis verið gagnrýndur fyrir huglægni (subjetivitet).
- Að sjálfsögðu vinn ég á huglægan hátt, svarar meistarinn fullyrðir að sé einhver að trúa því að hlutleysi sé hægt, þá sé það alger blekking.

Það er venja að spurja höfunda hvað sé næst, hvað þeir séu að vinna að, en af kurteysis spyr maður ekki Günter Walraff hvaða þema hann ætli að walraffa næst.

Dagur Kári á Drekanum

Er það hér sem verið er að sýna myndina mína, spurði Dagur Kári og lét fara lítið fyrir sér bak við biðröðina í kvikmyndahúsinu Drekanum, en þar er aðeins einn stór sýningarsalur. Á hádegi á þriðjudegi var myndin hans sýnd í annað sinn á Gautaborgarhátíðinni.

Það er hjónaband húmors og ljóðrænu, hins kómíska og tragedíunnar sem er mér hugleikið, segir Dagur Kári þegar hann svarar spurningum að lokinni sýningu. Hann er ekki aðeins leikstjóri myndarinnar The Good Heart heldur einnig höfundur handrits.
- Ég vinn ekki þannig að ég spinni söguþráð frá upphafi, heldur byrja ég með lítil atriði, safna atvikum víðsvegar að sem ég síðan púsla saman ...
Hvers vegna velurðu New York sem sögusvið?
- Sagan gerist í stórborg, það eru ýmis atriði í myndinni sem hefðu ekki orðið sannfærandi í Reykjavík. Ég skrifaði handritið á ensku frá upphafi og ég valdi borg sem ég þekki. Þótt ég hafi aldrei búið í New York þá hef ég oft komið þangað. Það var mikilvægt að velja stórborg sem ég er í tilfinningatengslum við og ég ber tilfinningar til New York fram yfir aðrar bandarískar borgir. Hvað varð um April, aðal kvenpersónuna í myndinni?
- April var miklu fyrirferðameira hlutverk í handritinu. Þar endaði myndin á að hún tók yfir barinn. En við urðum að velja, klippa þriggja tíma mynd oní 95 mínútur.
Tónlistin með Slow Blow er stórkostleg. Og þú gerir hana sjálfur?
- Já, það er nú eitt af því besta við að gera kvikmyndir, þegar ég sest niður í ró og næði og leyfi tónlistinni að spretta fram, ég nýt þess í ríkum mæli.
Ætlarðu ekki að gera fleiri myndir með Ísland sem sögusvið?
- Jú næstu mynd ætla ég að taka upp á Íslandi. Nú er ég búin að gera myndir á þrem ólíkum tungumálum, Nói Albinói á íslensku, Voksne mennsker á dönsku og The Good Heart á ensku svo það er komið að mynd á íslensku.

Fram að þessu hefur The Good Heart verið sýnd á ýmsum kvikmyndahátíðum en í mars verður hún sýnd í kvikmyndahúsum víða um heim og þá einnig frumsýnd á Íslandi.

Næsta sýning (á Gautaborgarhátíðinni) á föstudaginn 5. febrúar kl. 17:30 á Bergakungen 2.

kvikmyndahátíð IV & Kambódía rauðu khmeranna

Að horfast í augu við þjóðarmorð

Í gær varð ég vitni að heimsfrumsýningu myndarinnar Facing Genocide - Kheiu Samphan and Pol Pot. Heimildarmynd eftir Svíana David Aronowitsch og Staffan Lindberg, um nánasta samstarfsmann Pol Pots og andlit Rauðu Khmeranna út á við. Ekki fyrr en árið 2007 var Kheiu Samphan ákærður fyrir þjóðarmorð á árunum 1975 - 1979, þá 77 ára gamall. Til liðs við sig fékk hann franskan lögfræðing og félaga frá námsárunum í París, náunga sem stundum er nefndur lögmaður djöfulsins eftir að hafa varið þekkta stríðsglæpamenn, svo sem Saddam Hussein. Og sá kann að búa til seinagang! (T.d. með því að heimta þýðingu á skjölum sem ekki liggur í augum uppi að þurfi o.s.frv.)

Við ákváðum að ná sambandi við Kheieu Samphan áður en það var um seinan, meðan hann enn var frjáls ferða sinna, sagði David Aronowitsch, sem mætti á frumsýninguna á Gautaborgarhátíðinni ásamt samstarfsfólki (nema Staffan sem var í loftinu og náði ekki að lenda meðan á sýningu stóð), og sagði að þau hefðu lokið við myndina svo seint sem á miðvikudaginn var. Hann sagðist hafa furðað sig á hvernig K S gat skipt um hlutverk, hoppað milli hins sjarmerandi gestgjafa, vingjarnlega föðurs og afa og vísindamannsins sem skoðar sjálfan sig í sögulegu samhengi, hlutlægt o.s.frv. Hvernig gat þessi maður haft þvílíkt þjóðarmorð á samviskunni og því er mannvonska svona lítið auðsæ? var ransóknarefnið frá upphafi. Myndin fylgir K S og gefur honum orðið mikið af tímanum, þó ekki án gagnrýnna athugasemda, sögulegra myndbrota. Raddir vitna sem lifðu af árin ömurlegu þegar fimmta hver manneskja í Kambódíu dó, úr þrældómi, hungri, tortúr eða skipulögðum aftökum, koma líka fram.

Sterka rödd í myndinni á lögfræðingur, kona um fertugt sem var barn að aldri þegar hún horfði á eftir móður sinni í dauðann í einu af mörgum fangelsum rauðu khmeranna. Ung komst hún af sem flóttamaður til USA og fékk þar menntun sína og er í dag meðal þeirra sem ekki líða þöggun þjóðarmorðsins. En ein skýring þess hve mjög það hefur dregist á langinn að stefna hinum seku, kann að vera að hefnd á ekki heimaí buddhatrú . Eitt af sterkastu augnablikum myndarinnar er þegar þessi lögfræðingur mætir á fund eiginkonu K S og dóttur. Frúin hefur fallist á þá ósk, en virðist ekki hafa átt von á að vera álitin ábyrg né álíta að hún þurfi að biðjast afsökunar á neinu. Óneitanlega mjög merkileg heimildarmynd, sem segir óhugnanlega og flókna sögu, og trúlega alveg fyrir utan og ofan skyldunám í vestrænum skólum.

Kvikmyndahátíð II Fókus Afríka - Gleymdu Afríku

Fókus Afríka - Hvert ætlarðu með mig?

Hagabíóið átti heiðurinn af að sýna fyrstu mynd hátíðarinnar frá Afríku á föstudagskvöldið og sama kvöld tvöfalda röð (=í tveim sölum samtímis) af styttri myndum frá Afríku ... og öll sæti uppseld.


Where are you taking me? nefndist fyrsta myndin og tilheyrði deildinni Fókus Afríka. Það reyndist litrík heimildarhugvekja frá Uganda. Hvert ætlarðu með mig? "Til New York" var svarið mjög snemma í myndinni. Höfundur myndarinnar, kvikmyndagerðarkonan Kimi Takesue ferðast á götum Kampala og í strjálbýli Hope North, myndar vegfarendur, veislur og vinnustaði, hárgreiðslulist, brúðkaup og heimsækir skóla fyrrverandi barnahermanna sem lifðu af borgarastyrjöld; sýnir okkur inn í persónuleg rými sem og almenn; kannar víxlverkun þess að sjá og að sjást.
Áhorfendur og þau sem horft er á, hvernig er margslungna sambandið þar á milli? eða réttara sagt hugmyndin um slíkt samband. Barnahópur fékk að leika sér fyrir framan myndavélaraugað og segja sitt til ímyndaðra áhorfenda í lok myndarinnar, eftir að ein aðal söguhetjan spyr: Hvers vegna ertu að þessu, hvers vegna ætlarðu að taka mig með til New York, söguna mína?

Eina beina svarið sem við fáum er kveðja barnanna og bergmálið í eigin brjósti.

"Gleymdu Afríku"

Hvað þá gleyma? hvernig ber að skilja þennan samnefnara, er þetta einhver ögrun? Ég sný mér að sessunauti í næstminnsta salnum í Hagabíóinu og hann kemur óðar með skýringu: Gleymdu öllum þínum gömlu hugmyndum um Afríku.

"Allar fréttir frá Afríku eru vondar fréttir ... " hljómar kynning hátíðanefndarinnar um þessa Afrísku deild; sessunauturinn hefur fattað þetta hárrétt.

Ég var ljónheppin, auðnaðist að sjá þrjár hálftíma myndir frá Suður Afríku. Tvær þeirra voru eftir kvikmyndagerðarkonuna Chui Mui Tan (fædd í littlu fiskimannaþorpi í Malaysíu, og menntuð í fjölmiðlaháskóla í Malaysíu): No Woman Born og Sarah and Omelga. Sú síðari er heimildarmynd byggð á viðtölum við tvær kvikmydagerðarkonur í Suður Afríku og spurningunni hvernig gera hvítir og svartir allt útaf fyrir sig? Sarah er hvít, Omelga svört.
Önnur söguhetjan Omelga Mthiyane var á staðnum í eigin persónu, enda átti hún þriðju myndina á þessari sýningu Thank You Mama, sem segir sögu ungrar ekkju og 10 barna móður.

Í viðtalsmyndinni nefndi Omelga meðal annars hve undarlegt það hefði verið þegar hún gek í skóla að fá ekki að læra neitt um sögu Afríku, sögukennslan fjallaði fyrst og fremst um Evrópu, við áttum að kunna eitt og annað um til dæmis Þýskaland en um löndin í Afríku var allt á huldu. Aðspurð taldi Omelga þetta hafa breyst og svarið við hver væri hennar aðal uppspretta við eigin kvikmyndagerð var Afríka, löndin með eigin sögum, persónulegar sögur.

33.Kvikmyndahátíð Gautaborgar I

Hátíð í hálku

Í blossandi fögru föstudagsveðri byrjaði Kvikmyndahátíð Gautaborgar nr.33 í dag. Snjóhvít jörð, bláhvítur himinn og sólin breiddi úr sér í roða sem sást ...

Þetta verður hál hátíð, hugsaði ég og rann í rykkjóttri fótskriðu í átt frá Drekanum, hátíðarbíóinu næst ánni. Það var síðdegis, meðan Drekinn var í óða önn að klæðast rauðu, all hlaðið dúkað rauðum mottum með rauðri kaðlagirðingu utanum.
Vonlaust að skáskjótast milli hálkublettanna, þeir eru allstaðar, en þó heppnaðist mér að komast milli staða, enda þegar búið að gera blaðamat úr hálkufórnarlambi, gamall maður með blátt andlit sást á forsíðu GautaborgarPóstsins í dag.

Á Riverton var fullt af þekktum andlitum í biðröð að ná í passana sína; Roy Andersson mættur til að halda vígsluræðu. Og íslendingar á leiðinni, veistu að Ásdís Thoroddsen kemur og ... og, segir mér Líf Úlfsdóttir, starfskona hátíðarinnar sem talar tandurhreina íslensku þótt hún hafi átt heima í Svíþjóð allt sitt líf.

Norræna kvikmyndakeppnin

Hátíðin var formlega sett á Drekanum kl. 17:30 og opnunarmyndin aldrei slíku vant gerð af heimamönnum hér í Gautlöndum vesturstrandarinnar: The Extraordinary life of José Conzalez, eftir Fredrik Egerstrand frá Allingssås og Mikel Cee Karlsson frá Varberg. Glæný heimildarmynd (Plattform Produktion 2010) sem fylgir tónlistarmanni eftir í 3 ár, José Conzalez, sem yfirgaf doktorsnám í raunvísindum til að helga sig tónlistarferli og heimsferðalögum. Myndin er ein af átta sem taka þátt í Norrænu kvikmyndakeppninni (100 þús. sænskar). Íranskfæddi Babak Najafi með myndina Sebbe, keppir einnig fyrir hönd Svíþjóðar; Michael Noer og Tobias Lindholm koma frá Danmörku með myndina R, og þaðan kemur einnig Nicolo Donato með Brotherhood (Broderskab), um ástir tveggja nýnasista; Zaida Bergroth frá Finnlandi með Last Cowboy Standing (Skavabölen pojat) um bræður sem gleyma sér í cowboyleikjum; Sara Johnsen kemur frá Noregi með Upperdog, um hálfsystkin sem voru ættleitt til Noregs, og önnur norsk mynd tekur þátt: The Angel eftir Margreth Olin, sem fjallar um konur, um að erfa tráma móður sinnar og bera það með sér. Frá Íslandi kemur svo Dagur Kári Pétursson (fæddur í Frakklandi!), með myndina The Good Heart, (íslensk dönsk þýsk framleiðsla) mynd um hin heimilislausa Lucas. Það mun vera fyrsta enskumælandi myndin eftir Dag Kára, og verður fróðlegt að fylgjast með úrslitum dómnefndar á laugardaginn eftir viku, því hingað til hefur Dagur Kári unnið þessa keppni þegar hann hefur tekið þátt, allt frá því hann kom í lopapeisunni sinni og tók á móti röð af verðlaunum fyrir Nóa Albínóa.

Íslenskar myndir og ný keppni

Aðrar myndir íslenskra kvikmyndagerðarmanna sem sýndar eru á hátíðinni eru Draumalandið /Dreamland, eftir Andra Snæ Magnason og Þorfinn Guðnason; Sólskinsdrengurinn/A Mother´s courage: Talking Back To Autism, heimildarmynd Friðrik Þórs Friðrikssonar og stuttmyndin Álagablettur/In the Crack of the Land eftirUnu Lorenzen, sem sýndar eru í deildinni Nordic Light. Auk þess keppir mynd Óskars Jónassonar Reykjavík - Rotterdam um ný norræn verðlaun - ásamt fjórum öðrum norrænum tónlistarmyndum - þ.e. Norrænu kvikmyndatónlistarverðlaunin. Mynd Óskars fer víða þessar vikurnar, um Bandaríkin og á Rotterdamhátíðina, eins og sjá má á heima síðu Kvikmyndamiðstöðvarinnar.

Auk þess notfæra íslendingar sér markaðsdeildina Nordic Film Market, til að kynna verk sín fyrir annað fólk í kvikmyndabransanum, framleiðendum og hátíðastjórum, dagana 4 - 7 febrúar. Á föstudaginn kemur er Valdís Óskarsdóttir meðal þeirra sem sýna Work in Progress ásamt Olafi De Fleur og laugardaginn 6. febrúar munu Ragnar Bragason og Hilmar Oddsson kynna myndir sínar á markaðinum.

(Sjá islandsblogg HÈR)

Í sextán sölum

Í 16 bíósölum fer hátíðin fram samtímis, í tíu daga eða frá 29.janúar til mánudagsins 8. febrúar, enda nokkur hundruð myndir (147) af ýmsum gerðum og stærðum sem þarf að sýna og það helst þrisvar hverja mynd.

Auk nefndra deilda er Afríka í fókus, ásamt myndröð undir samnefnaranum Forget Africa.

Beyond Bollywood er deildin með 6 indverskum myndum.

Heimildamyndir eru meira en 30 talsins og Gunter Wallraf walraffar í einni þeirra og mætir á hátíðina í eigin persónu.
Another View, er deild með 7 "öðruvísi" myndrænu og þar er Sally Potter stjarnan sem sækir Gautaborg heim, fræg fyrir Orlando og nú með Rage, um morðingja í tískusýningunni ... on the catwalk.

LGBT (HTB) er deildin með myndum sem vinna gegn hetronormatívum hefðum; First Cut er all stor deild með frumraunum kvikmyndagerðafólks víðsvegar að, að ógleymdum deildum meistara og stórmynda o.fl. o.fl.

Svo eru sænskar myndir af ýmsum gerðum sýndar í stórum stíl að vanda.

Frú Liljurót upptekin

Hér áður fyrr var hefð að menntamálaráðherra mætti á fyrsta degi og héldi vígsluræðu, en eftir að frú Liljurót tók við embættinu hefur það breyst. Hún er upptekin við annað ár eftir ár eða bara í fríi í útlöndum og vill sem minnst tjá sig um kvikmyndir.

Svo leikstjórinn Roy Andersson, heiðursforseti hátíðarinnar setti hátíðina, og listræni stjórnandinn Marit Kapla kynnti aðaþemahátíðarinnar "Sharing" í ræðu sem hún deildi með einni af sínum nánustu samstarfsmanneskjum.

Og í samræmi við þemað hef ég hugsað mér að reyna að deila með mér a.m.k. hér á bláa blogginu, af því helsta sem ég verð vitni að á hátíðinni.

Aftur í Gautaborg eftir ljúfa daga í Kaupmannahöfn. Fór þangað miðvikudaginn 13. janúar og kom tilbaka um helgina. Kom mátulega til að fara á nýopnaða milongu, Milonguita á Frederiksbergs Allé, með oppnunarsjermoníu og tveim gítarleikurum á miðvikudagskvöldið. Fann svo nýja frændann minn mánuðargamlan Aldísar- og Sigurjónsson í hádegissól fimmtudagsins sem lauk með fínindis boði hjá Helgu Hjörvar á Vesterbrogade.

Frá Badgad til Verdens Mindste Teater

Bjó hjá Marianne Larsen sem í desember kvaðst vera á leið til Túnis. En þangað lá víst aldrei leiðin, heldur til Írak. Níu manna leiðangur, dönsk skáld og tvær söngkonur í boði menntamálaráðuneytisins í Bagdad. Tveggja vikna ferð, með uppákomum í Bagdad og líka hjá kúrdum. Þegar hrottahljóð frá einni verstu sjálfsmorðssprengju ársins barst til þeirra þar sem þau stóðu fyrir utan hótelið, þá kom loks sú skýring að þetta væri líklega æfing. Fyrst daginn eftir fengu þau fréttirnar, minnst 100 manns látnir og um 800 særðir. Þau voru einu gestirnir á 18 hæða hóteli í Bagdad. Í Information birtist síðan fróðleg ferðasaga í fjórum þáttum eftir Kristen Bjørnkjær.

1Kalashnikov-geværer vogtede danske kunstnere

2 De magiske johannesbrød

3. Så tog vi til Babylon

4. Han takkede for tårerne

Föstudaginn 15.jan komst ég í Verdens Mindste Teater í Kongens have í fyrsta sinn. Leikhús með sæti fyrir fimmtán áhorfendur. Það var Marianne sem dreif mig í leikhús aldrei slíku vant, því verkið var byggt á ljóðum hennar og hét í höfuðið á ljóðabókinni Chance for at danse.
Það var Ulla Koppel sem stóð fyrir ljóðavali og leikstjórn. Á sviðinu ballerínan og leikkonan Maria Savery og Fiðluleikarinn Tanja Birkelund Savarey. Í þessum þrönga ramma sem veggirnir mynduðu reyndist agaåur tåspidsballet óstjórnlega viðeigandi og alveg spes heillandi að upplifa klassiskt skólaðan balletdansara fara með texta. Ljóð Mariönnu eru ekki endilega heimsins leikrænustu, en þessi dansandi María náði að gefa þeim það rými sem þau þurftu, í samleik við fiðluna. Magnaðar 45 mínútur í Heimsins minnsta leikhúsi.

sýningar 6. til 26.jan 2010 sjá HÉR

Frá Piso Nuevo til Alejandro Ziegler Cuarteto

Loksins lét ég verða af því að heimsækja milonguna Piso Nuevo sem er haldin annað hvert föstudagskvöld á Vesterbrogade. Æskilegt að mæta í góðu formi á staðinn þann! Mikið fjör og mörg löng spor : ).

Morgunnkaffi á mánudegi með eiginmanni nr. eitt nýkomnum frá Madrid. Svo lestin til baka og leshringsfundur á sunnudegi.

Í gærkvöldi hélt tangósalíbunan áfram, því hingað til Gautaborgar komu góðir gestir: Alejandro Ziegler Cuarteto frá Buenos Aires á ferð sinni um Svíþjóð Evrópu. Mánudagsmilonga með livemusik á Oceanen sumsé.